قطره های سرگردان
آغازیک ترانه ی بیمار درگلو
فریاد یک حکایت دشوار درگلو
صبح سپید مادردیویی سیاه شده
خفاش ها وقصه بسیار درگلو
پیمان عهدبستن گرگ وپلنگ ده
تکرار این روایت ناچاردرگلو
احساس قدخمیده ی مردان بی هنر
بغض زمین همت تکرار درگلو
ازخاطرات باغ اگرخسته بگذری
شاید رسدقطره به مقداردرگلو
تاپای یک حکایت موعودمیرسد
صبرمن و تو وسپیداردرگلو
تمام زندگی دربودنت آرام می گیرد
تمام دل شود یکجازتوگرکام می گیرد
نگاهت را زبان نورمعنی میکند اینجا
هویداشوکه این آدم زنامت نام می گیرد
زتنگ نای دلت گرمیشود بیرون بیابنگر
هزاران مرده می بینی اجل انعام می گیرد
پشیمانی نمی زیبد به آخریادم مردن
زاول گرچنین است آخرش را خام می گیرد
برای دوستی یک لحظه ی غافل شدن جرمست
سحر گرصبح صادق است تغافل شام می گیرد
نشاط دوستی ازمردم دنیا اگر پرسی
به این درٍ که گم گشته سخن فرجام می گیرد
به استادسید عبدالواجد واجد
شب است وناله را فریاد کردم
زنالیدن دلم را شاد کردم
برای احتیاج باور خود
کبوتر خادم صیاد کردم
اگرچه پیش وازکوه اونیست
به پاس معرفت آزاد کردم
نفس پیچیده می گیرد گلو را
قلم را قید هر بیداد کردم
نوای راستی را هرچه باشد
خفک درسینه ی ناشاد کردم
اگرچه خام ام بی بندو بار است
برای یک سخن انشاد کردم
گشاده چشم بینایی قلم را
روان خاطر استاد کردم
این سرشوریده گاهی آتش دل می خرد
بی تحمل بودن دنیایی بسمل می خرد
برمن این دجال پیری روزگار
قند را یکسر هلایل می خرد
سیل نادانی که اینجا حاکم اند
بر سردار جاه ومنزل می خرد
گربه بازار ادب با او روی
رنگ رنگ سودای باطل می خرد
درمجالس کله از دانش تهی
ظاهرآرا شعر بیدل می خرد
مشتریانش همه کورو کرند
برتنش شمشیر قاتل می خرد
گرطبیب حاذق ناید وطن
جوری گیتی را تحمل می خرد
میروم تاخسته گی های شما
حرآزادی بگردد هر کجا
ماسه های دشت ناهموار تو
در دل دریاست ای نا آشنا
قامت افرازد درخت و جنگلش
ازمسیر دیو و دد گردد جدا
سرمهء چشمش همی یک نکته است
مرگ دارد صورت آیینه ها
آری می زیبد برای زندگی
ره روان را یک قلم دوز ازشما
یاد آنکس میکند دل بعدازاین
از برای ماخرد سودای ما
به گوش خوابهای صبح حدیث مصطفاتلخست
درون هر ورق پیچد صدایی صفحه ی بالا
به غایب عیب جو باشد رفیق وآشنا تلخست
چو سنگ ناصبوریها به پای بی خرد افتد
گر ارزان میدهد جنس اش بها اندربها تلخست
زمین در آتش عصیان فغانش در تلی باد است
ندارد هرکه این مایه به موجش هرصدا تلخست
اگر آیینهء آتش مهیا می شود بامن
عجب سرکش بود آدم که صورت کبریا تلخست
فغانم خون همی گرید درون کاسه گردون
که دستان ادب دارد مرا منت فنا تلخست
بود کمرنگ هر وادی که دارد نغمه منقاری
هدف سودای این وحشت جواب مدعا تلخست
دستانم را مبند
بگذار باستاره ها تفاهم کنم
برایم اشک مریز
که صورتم ناتوان است
با غبان با گل نمی جنگد
گلچین ها گستاخ اند
شاخ وریشه
قربانی است
ودیوارها حرفی ندارند
حافظه شان مرده
گوشهایشان
سوراخ، سوراخ است
وبا ضمیر خاک
در گفتمان
مصروف اند
وما سرنوشت خود را
قلمچه میکاریم
تا...
آینده مراث
آب وخاک را
غارت نکنند
کوچکتر
بوی شراب میدهد
دیوار همسایه
قبله های نمایشی
صدای هفت کاذب را
ناموس گونه یاد میکنند
وشاید زندگی را هرزه بخرند
بفروشند به هیچ
به همه کس به خدا
آخرخزان پیام مرده گان
ورق ورق
خنجری شود
برزبان یاوه بافان قرن
که از خون سخن میگویند
واز عاطفه شمشیر می بافند
خدا حافظه اش را گم نمی کند
که کودکان بی هویت
نفرینی شوند برای همه
تا صدای آشنایی
دیر آمده را
به پاس بانی بنشینند
و برکاجهای سبز بنویسند
که
مرگ نام دیگری آدم است
باچند دوبیتی درخدمت شما
امیدکه نقدونظر خودرا دریغ نفرماید.
دوبتی
بیا چنگل حدیث دیگرم ده
زبانم را ببربال وپرم ده
زبانم سخت ماتم زاست مردم
خواص یک گیاهی بی برم ده
000
دلم تنها دلم تنهاترین است
دلم یک آبشار آتشین است
دلم یک واژه را فریادمیکرد
که انیجاپا و دستم راکمین است
000
بلای جان ماگردیده دختر
زبان ماجرا گردیده دختر
برای وحشت یک مرد عاشق
سراسرمبتلاگردیده دختر
دنیا دچار هیاهوی بی عمل شده
بس زندگی برای من وتودغل شده
بالاکن آستین وبه سرکن چادرت
باران درحقیقت کارت چتل شده
خوابت هزارمرتبه زیباست بعدازاین
دنیابه امرثانیت ضرب العجل شده
گفتندیک قطارسیه دل برای من
این چارسوی کعبه دل مبتذل شده
شاید هوس کند کسی دورمیرود
باغ ودرخت حاکم روزازل شده
ققنوس یک دوساعت اگرزندگی کند
پایان هرمعامله اش یک مثل شده
شاعربه دادگاه خردیک سرنزد
محکوم یک دوبیتی وچندین غزل شده
